"Ένα ταξίδι ...αλλιώς" Συλλογή διηγημάτων από τις εκδόσεις ΣΑΪΤΑ. Διαβάστε την εδώ ΔΩΡΕΑΝ

Τίτλος:"Ένα ταξίδι ...αλλιώς"

Συγγραφείς: Ευρυδίκη Αμανατίδου, Καίτη Βασιλάκου, Χάρης Γαντζούδης, Γιώργος Γρηγοράκης, Φώτης Δούσος, Κώστας Θερμογιάννης, Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης, Ηρακλής Λαμπαδαρίου, Στέφανος Λίβος, Δημήτρης Νίκου, Ευάγγελος Ι. Τζάνος, Κατερίνα Τζωρτζακάκη

ISBN: 978-618-5040-20-8

Συντελεστές

Εξώφυλλο: Αλίκη Λαζαρίδου

Σελιδοποίηση: Ηρακλής Λαμπαδαρίου

Δώδεκα συγγραφείς, συνεπιβάτες, κι αποσκευές, τα δώδεκα διηγήματα της συλλογής, κι «ένα ταξίδι …αλλιώς» ξεκίνησε… Διαφορετικές φωνές, ζωές, εικόνες και χρώματα μπλέκονται το ένα μέσα στο άλλο σιωπηλά και δημιουργούν μια πλούσια παλέτα συναισθημάτων…

Κατεβάστε το βιβλίο σε μορφή .pdf (μέγεθος αρχείου: 3,99 MB)

Διαβάστε το σε μορφή εικονικού βιβλίου, χωρίς να κατεβάσετε το αρχείο:

"ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ" ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟ

πηγή: http://adiavroxoi.blogspot.gr

         21 χρόνια έχουν περάσει από το Πάσχα του 1992, αλλά για να το θυμάμαι ακόμα κάτι παραπάνω από το τίποτα αξίζει το σκηνικό. Άρα, καλό θα είναι να περιγραφεί. Ίσως να αφορά και περισσότερους από έναν (εμένα).

Ανάσταση στο στρατόπεδο όπου εδρεύει το ΚΕΜΧ. Κέντρο Εκπαίδευσης Μηχανικού, στο μαγευτικό Ναύπλιο. Κάπου πιο πέρα βρίσκεται ένα εργοστάσιο παραγωγής πελτέ και κέτσαπ και ελαφρώς μακρύτερα ένας λόφος που ονομάζεται «Άρια» ή «Άρεια». Αν η μνήμη μου δεν με απατά, η απόσταση δεν είναι μεγαλύτερη των 3 ή 4 χιλιομέτρων. Συνήθως καλύπταμε τρέχοντας την απόσταση, υπό τις φρικώδεις «άριες» ή αρές (επισήμως διαταγές και παραγγέλματα) ενός ανθυπολοχαγού, ο οποίος καμάρωνε σε εμάς επειδή είχε αποφοιτήσει πρώτος από την Σχολή Ευελπίδων. Γενικώς τον είχαμε σε μεγάλη υπόληψη επειδή ήταν ακριβοδίκαιος, αυστηρός, εκτελούσε μαζί μας τις ασκήσεις και έδειχνε ορκισμένος πατριώτης. Εξέπεσε του μύθου του όταν τον πετύχαμε ένα απόγευμα, να φοράει πολιτικά και να πίνει πορτοκαλάδα σε καφετέρια του Ναυπλίου και να «καμακώνει» μία νεαρά. Της συστήθηκε ως φοιτητής! Οποία έκπληξις και ξενέρωμα για τους στρατιώτες που κρυφάκουγαν και διαπίστωσαν ότι ο αυστηρός απόγονος του Μιλτιάδου ντρεπόταν για το αξίωμά του.

Τέλος πάντων, η ζωή στο ΚΕΜΧ κυλούσε όπως σε όλα τα στρατόπεδα της χώρας (τουλάχιστον το 1992. Δεν έχω διαχρονική άποψη για τον χακί βίο). Η διαβίωση στον ΕΣ δεν διαφέρει πολύ από την αντίστοιχη στην «ελεύθερη» κοινωνία. Μόνο μια διαφορά έχει: όσα γίνονται εντός στρατοπέδου δεν έχουν το επίχρισμα της «ευγένειας», της κομψότητας, του δήθεν σεβασμού στην ισότητα, που έχει η καθημερινότητα στην πόλη.

Στο Κέντρο Εκπαίδευσης ή στην μονάδα, την αναξιοκρατία, το βύσμα, την αδικία και την περιφρόνηση στον αδύναμο στην τρίβουνε στα μούτρα. Χωρίς περιστροφές. Δεν επικαλούνται προσχήματα. Εκεί βλέπεις το όνομά σου να είναι σβησμένο με μπλάνκο από τους εξοδούχους και να είναι γραμμένο φαρδύ πλατύ στις σκοπιές ή στην αγγαρεία. Δικαιολογία; Καμία! Γιατί; Γιατί έτσι! Ο άλλος, αυτός που θα βγει εξοδούχος αντ’ εσού, είναι συγγενής του διοικητή, κολλητός βουλευτή, ανηψιός υπουργού, κουμπάρος του νομάρχη – κάτι θα βρει να είναι. Τι είσαι εσύ; Τίποτα! Χμμ, όχι ακριβώς τίποτα. Είσαι το 3^ο ή 4^ο νούμερο στην σκοπιά τάδε. Αυτό είσαι. Ένα εργαλείο που θα εξυπηρετεί την ισχύ του άλλου. Το εθνόσημο το φοράς και εσύ και οι άλλοι για να θυμάσαι πόσες δεκάδες χιλιάδες μικρές και μεγάλες προδοσίες γίνονται στο όνομα της Ελλάδας.

Μην ξεχνιόμαστε, ο λαός είναι το ντεκόρ. Το τοπίο είναι ο «ισχυρός». Όλα για εκείνον πρέπουν – εκτός από τα κοπιώδη, τα επικίνδυνα, τα βαρετά και τα δύσκολα. Ο «ισχυρός» (σ.σ.: σ’ αυτούς περιλαμβάνονται και οι γνωστοί των εχόντων εξουσία) έρχεται όταν τελειώνει το ζόρι για τις απαραίτητες παράτες, τα ταρατατζούμ και τη διανομή των λαφύρων. Αυτό το απέδειξε και η μικρή πασχαλινή περιπέτεια στο ΚΕΜΧ.

Τότε λοιπόν, το Μέγα Σάββατο, όσοι κληρωτοί είχαν δηλώσει πως την επομένη θα τους επισκέπτονταν συγγενείς τους, είχαν μία σπουδαία παροχή. «Λαμπρή» παροχή. Δεν θα είχαν υπηρεσία μετά την 10^η νυχτερινή! Και την επομένη, την Κυριακή της Αναστάσεως θα έβγαιναν και βολτούλα στην πόλη με τους συγγενείς. Ορθό αυτό. Να μην δουν σαν λείψανο από την κούραση το σπλάχνο τους και σκιαχτούν.

Μια που υπήρχε μέγα ζόρι τις ημέρες της προετοιμασίας (μόνο τα φύλλα των δέντρων δεν γυαλίσαμε οι… μάχιμοι), υπήρξε η πρόνοια να θεσμοθετηθεί ένα...

"Το ταξίδι ενός χαρτονομίσματος" Συλλογή διηγημάτων από τις εκδόσεις Σαϊτα. Διαβαστε το εδώ ΔΩΡΕΑΝ!

Τίτλος: Το ταξίδι ενός χαρτονομίσματος

Συγγραφείς: Αγγελακοπούλου Εύη, Αγγελίδης-Γκέντζος Τάσος, Αλεξίου Γιούλη, Γαλιάσος Φίλιππος, Γραφανάκης Μάνος, Γρηγοριάδης Γιάννης, Δεληγιάννη-Τσιουλπά Άννα, Δερμιτζάκη Ειρήνη, Ελευθεριάδου Ελντίνα, Ζαράρης Λάσκαρης, Ζωντός Μιχαήλ, Καρυωτάκης Μίνως-Αθανάσιος, Κασιάρου Εύα, Κουντουράς Παναγιώτης, Κουτσοσπύρος Σπύρος, Λαμπρίδου Βασιλική, Λουλά Χριστίνα, Μαμαλιόγκας Γιάννης, Μητσοπούλου Δέσποινα, Οδυσσέας Γκρέι (ψευδώνυμο), Παναγιώτου Κυριάκος, Παπαδοπούλου Κάλλια, Παπαϊορδανίδης Θεοδόσης, Σαββανάκης Γιώργος, Σαββινίδης Λευτέρης, Σαλαβασίδης Πέτρος, Σκλαβενίτης-Πιστοφίδης Ρωμανός, Τριανταφυλλίδου Ευγενία, Φλώρου Παναγιώτα, Χουρσανίδης Μανόλης 
ISBΝ: 978-618-80394-5-2

Συντελεστές

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Αλίκη Λαζαρίδου 

Επιμέλεια-Διορθώσεις: Ηρακλής Λαμπαδαρίου

Σελιδοποίηση: Κωνσταντίνα Χαρλαβάνη 

Σύντομη περίληψη

Όπως ταξιδεύουν οι ιδέες, οι νότες, οι άνθρωποι, ο νους, η σκέψη, έτσι και τα χρήματα ταξιδεύουν συνεχώς χωρίς να ενδιαφέρεται κανείς για την πορεία που ακολουθούν, τα προβλήματα που πιθανόν φέρνουν, τις συνειδήσεις τις οποίες αλλοιώνουν, την ανακούφιση από δυσάρεστες καταστάσεις, την αισιοδοξία, τη δύναμη, το κύρος, το πάθος, τη λύτρωση, την ενοχή, την εκμετάλλευση. Ταξιδέψτε με τα τριάντα διηγήματα που προέκυψαν από την ανοικτή πρόσκληση των Εκδόσεων Σαϊτα.

Το συγκεκριμένο βιβλίο πετάει ελεύθερα στο Διαδίκτυο από τον Ιανουάριο του 2013.

  

Κατεβάστε το βιβλίο σε μορφή .pdf (μέγεθος αρχείου: 4,84 MB) ή δείτε το πατώντας παρακάτω:

ΒΟΥΡΕΛΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ "ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΩΝ" Διηγήματα

 

Εκδοτικός Οίκος: ΙΩΛΚΟΣ

Ένας χαμηλόβαθμος τραπεζικός υπάλληλος βλέπει τον κόσμο γύρω του κυριολεκτικά να εξαφανίζεται... Μια γυναίκα ξυπνάει έχοντας χάσει το πρόσωπό της... Το βιβλίο αποτελείται από μικρές, σπονδυλωτές ιστορίες γύρω από τον ψυχισμό των ανθρώπων, που συνειδητά ή ασυνείδητα, φτάνουν σε οριακό σημείο. Οι δύο πρώτες -με το εξωπραγματικό και το πραγματικό στοιχείο να εναλλάσσονται διαρκώς- οδηγούν στην τρίτη, όπου δεν υπάρχει λυτρωτική έξοδος και η κατάρρευση των ψευδαισθήσεων δεν οδηγεί στην αυτογνωσία, αλλά στο πουθενά...

ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ ΜΙΣΟ

Κάποτε υπήρξαν δυο άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ. 

Από την αρχή υπήρξε ένα περίεργο δέσιμο μεταξύ τους..σαν να γνωρίζονταν χρόνια. 

Το κορίτσι ήξερε πως ένιωθε αγάπη για εκείνον. Τον αγαπούσε με όλους τους τρόπους που υπήρχαν και το μόνο που την ένοιαζε ήταν να είναι καλά, να τον βλέπει να της χαμογελάει και να τον βλέπει ευτυχισμένο. 

Κι εκείνος όμως την αγαπούσε πολύ μα με τον καιρό αυτό άρχισε να τον φοβίζει. Δεν ήθελε ποτέ να την χάσει μα ήξερε πως κάποια μέρα αυτό θα συνέβαινε, οι δρόμοι τους θα χώριζαν και ίσως δεν την ξαναέβλεπε ποτέ. Στη σκέψη αυτή πονούσε και έτσι μια μέρα αποφάσισε να απομακρυνθεί από εκείνη όσο ήταν ακόμη νωρίς…έτσι πίστευε ότι έπρεπε να γίνει για να μην πονέσουν στο μέλλον κι δύο. Έτσι και έγινε...έφυγε και την άφησε. Εξαφανίστηκε χωρίς να της εξηγήσει τον λόγο. 

Η κοπέλα πόνεσε πολύ..έχασε το άλλο της μισό, τον άνθρωπο που αγάπησε περισσότερο απ’ οτιδήποτε στον κόσμο. Ένιωσε να χάνονται όλα γύρω της , ένιωθε το σώμα της νεκρό και την ψυχή της άδεια. Τα μάτια γέμιζαν δάκρια στη θύμησή του και ζούσε με την ελπίδα ότι ίσως κάποτε τον ξαναέβλεπε. Της έλειπε η αγκαλιά του, τα μάτια του, το χαμόγελό του, οι στιγμές της μαζί του, της έλειπε η ζωή της. Εκείνος ήταν η ζωή της! 

Ο καιρός περνούσε και εκείνη έμενε μόνη. Κάθε βράδυ κοιτώντας την φωτογραφία του προσπαθούσε να κοιμηθεί μόνο και μόνο για να τον δει στα όνειρα της...Οι μέρες περνούσαν, οι βδομάδες μα και τα χρόνια…Έφτασε η στιγμή που μπήκε στην ζωή της κάποιος που μπορούσε να της δώσει την αγάπη του και να την κάνει ευτυχισμένη και έτσι αποφάσισε να μείνει κοντά του βλέποντας όμως πάντα εκείνον στα μάτια του. Έκαναν μαζί μια όμορφη οικογένεια…Το άλλο της μισό δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά και έτσι έμεινε στην μνήμη της για πάντα σαν την ΑΓΑΠΗ της που δεν θα ξεχνούσε ποτέ!

FEI KINA

ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Λονδίνο 1980,

Είναι χειμώνας, ώρα 7:00 το πρωί. Παγωμένος αέρας φυσάει χτυπώντας τα κλαδιά των δέντρων στους δρόμους της πόλης που σιγά σιγά γεμίζουν με τα πρόσωπα των κατοίκων της οι οποίοι αρχίζουν την καθημερινότητά τους για άλλη μια μέρα.

Κάπου στην οδό Γκρίνουιτς μένει ένα αγόρι δέκα χρονών μαζί με τους γονείς του και την μικρότερη αδερφή του Μάγκυ. Ο Τζέικ είναι όμορφο κατάξανθο παιδί με μάτια γαλανά σαν του ουρανού γεμάτος αγάπη για την ζωή και όνειρα ανυπόμονος να μεγαλώσει για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του.

Το μεγαλύτερο όνειρο του Τζέικ είναι ο κόσμος…Και όταν τον ρωτούν να εξηγήσει το όνειρό του αυτό απαντάει πως θέλει να γνωρίσει τον έξω κόσμο..Να δει μέρη που δεν κανείς ποτέ δεν είδε να εξερευνήσει κάθε σπιθαμή της γης να γνωρίσει ανθρώπους πολλούς, πολιτισμούς ξένους προς εκείνον και να μάθει καινούρια ήθη και έθιμα για τον έξω κόσμο. Οι δικοί του συνέχεια του λένε πόσο μικρός είναι και για τα χρόνια που έχει μπροστά του να κάνει όσα θέλει μα εκείνος ανυπομονεί να μεγαλώσει και να ξεκινήσει τα ταξίδια του.

Τα χρόνια πέρασαν, ο Τζέικ τέλειωσε το πανεπιστήμιο. Του άρεσε πολύ η ελευθερία του, την αγαπούσε, ήθελε να ζει ελεύθερος χωρίς όρια. Έτσι και αποφάσισε πως ήρθε η στιγμή να ζήσει το όνειρό του, να ξεκινήσει τα ταξίδια του προς διάφορα μέρη της γης ελεύθερος, εκείνος και το όνειρο του μόνο!

Τα ταξίδια του ξεκίνησαν. Πήγε σε διάφορα μέρη της γης γνώρισε καινούριους πολιτισμούς και ανθρώπους μα ποτέ δεν έμεινε σε κανέναν για πολύ. Το όνειρό του συνεχιζόταν μέχρι που έφτασε η μέρα να γνωρίσει μια όμορφη κοπέλα για την οποία ένιωσε ένα πολύ πρωτόγνωρο συναίσθημα που ποτέ άλλοτε δεν είχε νιώσει. 

Ήρθε όμως η στιγμή να φύγει και από εκεί. Κάτι μέσα του όμως τον στεναχωρούσε που θα την άφηνε πίσω. Εκείνη του ζήτησε να μείνει μαζί της για πάντα, να ζήσουν μαζί ευτυχισμένοι, μα ο Τζέικ δε μπορούσε να αφήσει το όνειρό του και έτσι έφυγε.. για κάποιο περίεργο τρόπο όμως ένιωθε για πρώτη φορά στη ζωή του τόσο μόνος και τόσο απόμακρος από το ίδιο του το όνειρο. 

Οι μήνες περνούσαν και τα ταξίδια του δεν τον γέμιζαν πλέον και το μυαλό του ήταν συνέχεια σε κάτι που άφησε πίσω του, που τον έκανε να μη τον νοιάζει πλέον η ελευθερία του αυτή. Γύρισε πίσω γεμάτος νοσταλγία για τις μέρες που έχασε μακριά από εκείνη. Την βρήκε και το μόνο που της είπε ήταν πως το όνειρο του δεν είχε καμία αξία χωρίς εκείνη και έτσι έγινε αυτή ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ!

 Fei Kina

"Κορίτσι απ' αλλού..." Διήγημα της Κωνσταντίνας Γιαννακούρα

"Κορίτσι απ' αλλού..." Διήγημα της Κωνσταντίνας Γιαννακούρα
http://nineserenades.blogspot.com/

Είναι δεκαεννιά κι ας λέει είκοσι πέντε. Το γραφείο που μου την έστειλε, τηρώντας κάποιο εμπνευσμένο επαγγελματικό πρωτόκολλο -αστεία παρατήρηση για μια χώρα σαν την Ελλάδα και... ξεκαρδιστική για το εν λόγω γραφείο - μου παρέδωσε και φωτοτυπία του διαβατηρίου της, "για να ξέρεις ποιά βάζεις σπίτι σου", όπως χαρακτηριστικά είπε ο κύριος Γαβρίλης, ο υπεύθυνος του γραφείου, ένας τύπος με βλαχαδερή προφορά κι ελαφρώς γλοιώδεις τρόπους. Υποθέτω ότι κάποτε κουράστηκε από την περιορισμένη και κοπιώδη αγροτική ζωή του χωριού του και βρέθηκε στο γραφείο της πρωτεύουσας, ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Η διακίνηση κι εύρεση εργασίας σε παράνομους -ίσως και μη- αλλοδαπούς πρέπει να φλάσαρε στο νου του ως ιδανική περίπτωση επαγγέλματος: δεν χρειάζεται γνώσεις, ούτε πτυχία, ούτε προϋπηρεσία, ούτε παρουσιαστικό, ούτε επικοινωνιακές ή άλλες δεξιότητες. Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιες σωστές διασυνδέσεις...κι ένα τηλέφωνο. Α! βεβαίως να μην ξεχάσω: και μια εμφανίσιμη αλλοδαπή, ομιλούσα στοιχειώδη ελληνικά για να εισπράττει από τους πελάτες το μερτικό του γραφείου, καθώς ο Γαβρίλης πρωτίστως δεν ασχολείται πια με τέτοια ποταπά καθήκοντα και κατά δεύτερον, δεν επιθυμεί διόλου να φαίνεται. Είναι κάτι σαν τον αόρατο άνθρωπο. Ο άνθρωπος-φωνή. Δεν θα τον δεις ποτέ! Μόνο θα τον ακούσεις στο τηλέφωνο υπερβολικά πολλές φορές μέχρι να σου βρει το κελεπούρι που γυρεύεις και που εκείνος πάντα διαθέτει, όπως ισχυρίζεται με σιγουριά.


Το κορίτσι πάντως επιμένει στο είκοσι πέντε. Δεν γνωρίζει τους επαγγελματικούς όρους του Γαβρίλη, έτσι δεν μπορεί να φανταστεί ότι τα στοιχεία του διαβατηρίου της -συμπεριλαμβανομένης της ημερομηνίας γέννησης- κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ασχέτως ότι θα έπρεπε να είναι δηλωμένα και καταγεγραμμένα στα αρχεία κάποιας δημόσιας υπηρεσίας μετανάστευσης ή αλλοδαπών. Αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν από τους τρεις μας για την ώρα.

Εγώ, χρειαζόμουν άμεσα έναν άνθρωπο για βοήθεια. Κάμποσο καιρό αγωνιζόμουν ολομόναχη σ' ένα θλιβερό μαραθώνιο απόγνωσης, υποχρεώσεων κι ευθυνών. Τελικά, νομίζω ότι η αρρώστια των αγαπημένων ανθρώπων είναι από τα δυσκολότερα ζητήματα για να διαχειριστεί κανείς. Και πόσο αν αυτός ο αγαπημένος είναι η μία και μοναδική, η αναντικατάστατη μάνα.

Mια εσωτερική γυναίκα λοιπόν φαινόταν ότι θα μου έλυνε κάποια πρακτικά θέματα όπως: να μπορώ να βγαίνω από το σπίτι με το κεφάλι μου ήσυχο, να έχω τη δυνατότητα ν' ασχοληθώ με αμιγώς δικές μου υποθέσεις που από καιρό έχω παραμελήσει, να πάψω να επωμίζομαι νυχθημερόν τον άχαρο ρόλο της αποκλειστικής νοσοκόμας. Επιπλέον του ότι σου λύνει αρκετά πρακτικά προβλήματα, μια εσωτερική κοστίζει σαφώς λιγότερο από μια γυναίκα ωραρίου. Αυτές ήταν κάποιες από τις σκέψεις που με οδήγησαν στην απόφαση να επικοινωνήσω με το γραφείο ευρέσεως εργασίας "Ο Γαβρίλης". Στο πρώτο μισάωρο ο κύριος Γαβρίλης είχε κάμποσες περιπτώσεις να μου προτείνει. Την ίδια μέρα κιόλας μου έστειλε έξι κυρίες -τις καλύτερες κατά την κρίση του-, τις οποίες είδα κι απέρριψα. Ο Γαβρίλης δεν πτοήθηκε διόλου, ίσα-ίσα την επόμενη μέρα έγινε πιο δραστικός, και εξόρυξε για μένα "ένα πραγματικό διαμάντι", όπως χαρακτήρισε την Ταμάρα.

Μια μικρή στρουμπουλή κοπέλα από την Υπερκαυκασία που είχε βρεθεί στην Ελλάδα πριν δύο περίπου μήνες ακολουθώντας το δρόμο που χάραξε η μαμά της, οι θείες της, οι ξαδέλφες της και πάει λέγοντας.

Τις πρώτες μέρες, της μιλούσαμε και κοκκίνιζε. Χαμογελούσε αμήχανα ή κατέβαζε το βλέμμα όποτε της απευθύναμε το λόγο. Μια φορά, -εκείνων των πρώτων ημερών- έτυχε να